Alkomat

Aby oszacować zawartoś alkoholu we krwi program wykorzystuje zmodyfikowany wzór Erika Widmarka. Wzór ten opracowany został w 1932 roku. Umożliwia on ocenienie maksymalnego stężenia alkoholu we krwi mierzonego w mg/g a zatem promilach. (Promil jest wyrażeniem określającym zawartość jednego czynnika w drugim, oznaczającym jedną tysięczną całości.) Wzór Erika Widmarka przyjmuje postać:

P = A/(K*W)

gdzie:
P - zawartość alkoholu we krwi w promilach
A - ilość wypitego czystego alkoholu w gramach
K - współczynnik redukcji
W - masa ciała w kilogramach.

Jako że zawartość alkoholu w napojach podaje się zazwyczaj w procentach pierwszym wyzwanie staje się przeliczenie wartości procentowych na te wyrażone w gramach. W tym celu przemnażamy procentową zawartość alkoholu przez objętość napoju. Otrzymany wynik wyraża ilość wypitego alkoholu w mililitrach. Następnie do przeliczenia ml na gramy wykorzystujemy współczynnik gęstości alkoholu etylowego. Jest on równy 0,79 g/ml. Ostateczny wzór przyjmuje postać:

A = OB * PR * 0.79

gdzie:
A - ilość wypitego czystego alkoholu w gramach
OB - objętość napoju w mililitrach
PR - procentową zawartość alkoholu
(wyrażona w częściach setnych np. 5% to 0.05)
0.79 - współczynnik gęstości alkoholu etylowego.

Współczynnik redukcji definiuje się jako część masy ciała w której alkohol byłby obecny gdyby był rozprowadzany w stężeniu równym temu we krwi. Oryginalnie Widmark przyjął wartość K na poziomie 0.68 dla mężczyzn oraz 0.55 dla kobiet. Obecnie najczęściej przyjmuje się wartość współczynnika wynoszącą 0,7 dla mężczyzn i 0,6 dla kobiet. Jednak na przestrzeni lat badacze zajmujący się problemem zgłaszali wartości z przedziału od 0.5 do 0.94. Dlatego często stosowanym zabiegiem jest indywidualne wyznaczanie wartości współczynnika K w zależności od wagi, wzrostu, wieku oraz płci. Zmodyfikowana formuła przyjmuje zatem poniższą postać:

P = (A/TBW)*0.8

gdzie:
TBW - ilość płynów ustrojowych w organizmie
0.8 - współczynnik zawartości wody we krwi

Podejście to uwzględnia fakt, iż alkohol rozpuszcza się w płynach ustrojowych. Niezbędnym zatem staje się oszacowanie ich ilości w organizmie. Istnieje wiele metod służących do wyznaczania ilości płynów ustrojowych w organizmie. Jedną z najbardziej popularnych jest metoda oparta na wzorze Watsona.

Dla mężczyzn przyjmuje on postać:
tbw = 2.447 - (0.09156 * L) + (0.1074 * W) + (0.3362 * M)

Dla kobiet natomiast:
tbw = -2.097 + (0.1069 * W) + (0.2466 * M)

gdzie:
M - oznacza masę ciała w kilogramach
W - wzrost w centymetrach
L - wiek w latach

W obecnej postaci algorytm zakłada, że cały przyjęty alkohol wchłania się w chwili spożycia napoju a sam proces picia nie jest rozciągnięty w czasie. Aby oszacować poziom alkoholu we krwi w dowolnym momencie od spożycia należy również uwzględnić szybkość eliminacji alkoholu z organizmu. Model wykorzystany w aplikacji zakłada stałą szybkość usuwania alkoholu. Przyjmuje się, że z organizmu w ciągu godziny ubywa od około 0,1 do 0,2 promila. Organizm osób pijących częściej oczyszcza się szybciej niż organizm osób rzadko spożywających alkohol. Należy zatem wziąć pod uwagę częstotliwość przyjmowania napoi alkoholowych.

Ostateczny wzór pozwalający wyznaczyć stężenie alkoholu we krwi które pojawi się w momencie zakończenia picia wygląda następująco:

P = (A/TBW) * 0.8 - (T * e)

gdzie:
T - czas spędzony na spożywaniu produktów
alkoholowych (w godzinach)
e - współczynnik eliminacji alkoholu z organizmu
wynoszący:

0.1 promila na godzinę dla osób pijących rzadko
0.15 promila na godzinę dla osób pijących przeciętnie
0.2 promila na godzinę dla osób pijących często

Kalkulator kalorii

Dzienne zapotrzebowanie energetyczne.

Aby oszacować dzienne zapotrzebowanie energetyczne użytkownika program wykorzystuje wzór Harrisa i Benedicta. Jest to wzór umożliwiający obliczenie podstawowego zapotrzebowania organizmu ludzkiego na energię, potrzebną do zapewnienia podstawowej przemiany materii.

Dla mężczyzn przyjmuje postać:
66,47 + 13,7M + 5,0W - 6,76L

Dla kobiet natomiast:
655,1 + (9,56 * M) + (1,85 * W) - (4,68 * L)

gdzie:
M - oznacza masę ciała w kilogramach
W - wzrost w centymetrach
L - wiek w latach

Aby określić całkowite dzienne zapotrzebowanie energetyczne należy przemnożyć wynik uzyskany z wzoru Harrisa i Benedicta przez odpowiedni współczynnik aktywności fizycznej postępując zgodnie z poniższymi zasadami.

1. Siedzący tryb życia
(żadna lub prawie żadna aktywność fizyczna):
współczynnik aktywności fizycznej = 1.2
2. Mała aktywność fizyczna
(lekkie ćwiczenia/sport 1-3 dni w tygodniu) :
współczynnik aktywności fizycznej = 1.375
3. Umiarkowana aktywność fizyczna
(umiarkowane ćwiczenia/sport 3-5 dni w tygodniu) :
współczynnik aktywności fizycznej = 1.55
4. Duża aktywność fizyczna
(intensywne ćwiczenia/sport 6-7 dni w tygodniu) :
współczynnik aktywności fizycznej = 1.725
5. Bardzo duża aktywność fizyczna
(bardzo intensywne ćwiczenia/sport 2 razy dziennie) :
współczynnik aktywności fizycznej = 1.9

Otrzymany wynik określa liczbę kalorii niezbędną do utrzymasz obecnej masy ciała.


Dzienne zapotrzebowanie na składniki odżywcze.

Dzienne zapotrzebowanie na białko wynosi ogólnie 1 g/kg ciężaru ciała. W teorii ma to pokrywać od 12% do 15% ogólnej kaloryczności. W praktyce dzieje się tak w przypadku osób o prawidłowej wadze. Natomiast u osób z nadwagą lub niedowagą wspólczynnik ten może wyraźnie przekraczać 15% lub zdecydowanie spadać poniżej 12%. Dlatego w celu określenia ilość wymaganych składników odżywczych model opracowany na potrzeby programu korzysta z uśrednionego podejścia do kwestii zbalansowanej diety. Przyjmuje on że ogólne zapotrzebowanie energetyczne jest pokrywane w 13% przez białko w 30% przez tłuszcze oraz w 57% przez węglowodany. Przy czym 1g białka wytwarza 4 kcal. 1g tłuszczy 9 kcal. oraz 1g węglowodanów 4 kcal.
A zatem dzienne zapotrzebowanie na:

białko = CDZE * 0.13/4
tłuszcze = CDZE * 0.3/9
węglowodany = CDZE * 0.57/4

gdzie CDZE oznacza całkowite dzienne zapotrzebowanie energetyczne



Last edited Jan 20, 2013 at 2:26 PM by panryba, version 12

Comments

No comments yet.